Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Themawedstrijd Artiest

Een klein aantal foto’s binnen van de zeer levendige en verrassende avond waarop de prijswinnaars werden bekend gemaakt door Fred Teunissen van de fotowedstrijd van het 1e kwartaal met het thema “Artiest”

Winnaars waren 1e Marielle Jurvillier, 2e Ada Snaayer en 3e Jolanda van Haeften. Alle dames hartelijk gefeliciteerd. Onderstaand het jury rapport dat voor zich zelf spreekt. Iedereen herkent zijn persoonlijke nummer wel. Jammer dat ook dit keer weer niet alle inzendingen erbij staan. Dan dus maar op naar het 2e kwartaal thema.

Juryrapport thema: “Artiest”

Foto 1
De clown: roept bij mij direct de vraag op: Is dit wel een clown, een artiest? Of is dit een carnaval deelnemer die zich even onbespied waande? Is het een introverte feestvierder die verraadt dat hij zich ietwat ongemakkelijk voelt in zijn outfit? Die vragen zijn op zich fascinerend en maken het wel een boeiende foto. De foto wekt melancholie op en dat doet je vermoeden dat het in dat opzicht weer een clown zou kunnen zijn; een kleurige pierrot misschien. De foto heeft wat mij betreft niet direct een wouwfactor. Technisch een verzorgde en goede foto. De compositie heeft een meerwaarde vanwege de oversnijdend van de hoed en de diffuse achtergrond met andere personen.

Foto 2
Wekte direct mijn aandacht door de boeiende compositie. Goede en gedurfde oversnijdingen. Persoonlijk houd ik van foto’s waar ik zelf als aanschouwer nog iets aan kan invullen. Wie is de man in het blauw? De vader van het jongetje? Of wacht hij met zijn dochter totdat zij zich mag laten schminken? Het meisje heeft in ieder geval wel oog voor de fotograaf en dat  is nou weer jammer. Want een geheel onbespiede foto heeft doorgaans bij mij de voorkeur. Een volgende vraag die zich aandient is: Waar is dit? Waarom draagt de vrouw een krans van klimop? Het meest fascineert het jongetje. Heeft hij van zichzelf trieste ogen of is het een angstige blik? De vrouw doet haar best, maar het jongetje weet als lijdend voorwerp niet wat het resultaat zal zijn. Dat is altijd afwachten en dan is het ‘kwaad’ al geschied. De blik helpt mee om het monster te worden dat hij wil zijn. De foto heeft niet direct een wouwfactor, maar blijft wel aanhoudend boeien. Technisch een goede foto. Vooral een journalistieke foto. Zou het in een krant zeker goed doen bij een artikel over dit evenement.

Foto 3
Technisch goede foto’s. Jammer dat er een reeks van is gemaakt. Ze horen nadrukkelijk bij elkaar maar verschillen naar mijn beoordeling sterk in kwaliteit, hoewel er afzonderlijk met de foto’s niets mis is. Technisch knap gemaakt, mooi verzorgd en scherp in beeld gebracht. De uitschieter is de foto met de twee danseressen. Zelf had ik er de voorkeur aan gegeven om alleen deze foto  te presenteren. Het is een sterke foto met dynamiek en een uitstekende compositie. Het beeld heeft beweging; is wervelend. Daar staan twee krachtige vrouwen. De foto blijft aanhoudend boeien. Deze dynamiek verdwijnt bij het aanschouwen van de twee andere foto’s. De ene een mooi portret en de ander juist een verstilde pose. Nogmaals niets mis mee, maar blijven niet je aandacht vasthouden. Dat is bij de eerst genoemde foto wel anders. Deze uitschieter heeft wat mij betreft de wouwfactor. Deze foto zou je in een interieur een plek willen geven, omdat de voorstelling nooit verveeld.

Foto 5
Ik zou ze artistieke stillevens willen noemen. Dat is op zich vreemd, want er is beweging, maar tevens verstilling in het moment. Wel een nadrukkelijk accent op artistiek, want dat zijn ze zeker. Vooral vanwege de originaliteit. Het is gedurfd vanwege de benadering en de compositie. De foto met alleen de hand van de kunstenares kun je naar eigen inzicht draaien, maar dat geldt vast niet voor de fotograaf. Zelf had ik wat meer verf op de handen willen zien om zeker te zijn dat dit de artiest is en de voorstelling niet geënsceneerd door een ander dan de kunstenares. Als je goed kijkt zie je wel iets van verf. Als je met je handen vingerverft ziet dat er naar mijn ervaring toch anders uit.  Voor mij zou het nu ook iemand kunnen zijn – die in een onbewaakt ogenblik bij het niet aanwezig zijn van een suppoost – het doek beroert. Een onbedwingbaar verlangen die in een museum iedereen wel eens overkomt. De foto met alleen de hand heeft wat mij betreft door de sterke compositie het meest de wouwfactor. Wat mij betreft is de beeltenis van de kunstenares in de andere foto overbodig. De foto’s zouden meer bij elkaar gebracht zijn als alleen de handen zichtbaar waren. Technisch overigens goed en mooi belicht. Vakwerk.

Foto 7
Een sterke reeks. Een reeks, terwijl de foto’s toch zo verschillen. Drie uiteenlopende momenten. Wat de foto’s bij elkaar brengt is de uiterste concentratie van de personen op de foto’s. Voorts zie je niet direct wat hier gaande is, juist dat fascineert en versterkt de foto’s. Juist die twee aspecten brengen de foto’s bij elkaar. De fotograaf dwingt de kijker om te doorgronden wat hier gebeurt. Je ziet niet direct dat de man een kleurenkubus in zijn hand heeft. Een mooie combinatie van kleur en zwart-wit. Dat verhoogt de artisticiteit. Het dwingt je ogen naar het middelpunt, hetgeen de compositie versterkt. Dat geldt ook voor het meisje dat aan het ‘bellenblazen’ is. Nou ja bellentrekken is misschien beter. Een prachtige compositie – met het meisje net iets uit het midden geplaatst – en daardoor ook een uiterst sterke foto. De derde foto doet aan kwaliteit zeker niet onder. Valt door het passe-partout uit de toon, terwijl de kleurkeuze wel weer begrijpelijk is. Binnen de reeks had ik zelf de keuze voor de omlijsting toch anders gemaakt, want zwart had goed gekund bij alle foto’s. Nu valt de foto wat dat betreft uit de reeks. In dat opzicht geen goede keuze. Sterke foto; houdt desondanks wel de verbinding met de andere foto’s, doordat je ook hier de focus  en concentratie ziet van de artiest Foto’s hebben de wouwfactor, blijven boeien en zijn ook technisch sterk met goed gekozen oversnijdingen. Hier is wat mij betreft de fotograaf meer de artiest dan de personen op de foto’s.

Foto 8
Prachtige foto’s! Mooi verzorgd in passe-partout. Gewaagde keuze om een foto – zo laat het zich aanzien – deel uit te laten maken van het passe-partout. Zeer fraai.  Technisch zeer sterke foto’s. Scherpe foto’s, met veel diepte en een mooie compositie. Een fotograaf die vakwerk aflevert. Hier valt niets op af te dingen; behalve misschien, dat het is wat het is. Niets laat zich raden en je fantasie gaat bij het aanschouwen niet de vrije loop. In de reeks minder sterk. Er is wat mij betreft te weinig verband. De artiesten lopen te veel uiteen. Ik zie alleen het verband van het artiest zijn. Had een keuze gemaakt voor één van de foto’s of beide jazzmusici. Tegelijkertijd begrijp ik het dilemma, want je wil graag beide thema’s laten zien en is het moeilijk om te zeggen welke beter is de musici of de cabaretier? De composities zijn eveneens sterk. Vooral van de muzikanten. Mooie diepte door een vage muzikant op de achtergrond. De foto met de cabaretier Jochem Myer houdt de fascinatie langer vast, door de tegenstelling bodybuilding en vadsigheid. Heeft Jochem maar een been?
Kortom vakwerk; een fotograaf die je als jazzmuzikant zeker zou moeten benaderen voor de foto op je cd hoes. Kortom vakwerk, maar artistiek minder een wouwfactor. Tip: durf je vakmanschap zo nu en dan eens los te laten in ruil voor een boeiendere voorstelling die nog iets te raden over laat en met soms het motto ‘Schoonheid boeit minder dan verval’.

Foto 9
Technisch sterke foto’s. Mooie compositie en goede scherpte. Helaas geen verband in de reeks. Ook geen poging gedaan om ze qua passe-partout bij elkaar te brengen. De foto’s verschillen te veel. Maak een keuze bij een inschrijving. Elke foto afzonderlijk is mooi en in geen enkel opzicht iets op aan te merken. Interactie is wellicht het thema. De foto met de sinterklaas heeft mijn voorkeur, maar pas het minst of zelfs niet in het thema artiest. Of je zou de sinterklaas als artiest willen zien, maar dat gaat mij te ver. Als redacteur van een krant of tijdschrift zou het een perfecte journalistieke foto zijn bij een artikel over sinterklaas.
Wel wat mij betreft veruit de beste foto. Mooie oversnijdingen en veel diepte. Prachtige interactie tussen Sinterklaas en het meisje. Zou bij een ander thema wat mij betreft zeker een prijswinnende foto zijn. 

Foto 17
Mooie artistieke foto’s. Ook hier te verschillend als reeks. Maak altijd zelf een keuze uit een serie of presenteer een reeks met verbinding. Terwijl ik wel steeds het dilemma snap, want beide foto’s wil je wellicht graag presenteren. Het zijn sterke foto’s; technisch en qua compositie mooi. Toch heb ik persoonlijk een sterke voorkeur voor de foto met de straatkunstenaars. Prachtig in beeld en compositie gebracht. Mooie hoge horizon. Heeft daarom een wouwfactor. De artiest zit mooi in de bovenhoek. Dat geldt ook voor de tas. Je ziet hem  ‘s morgens met zijn tasje aan komen lopen en een plaatje van de voorstelling van de tekening die hij wil gaan maken die dag. Het is een foto en een schilderij in één beeld. Is de foto gemanipuleerd of is het blaadje bovenaan in beeld te dik aangezet? Lag dat blaadje daar werkelijk. Er is sprake van enige vervreemding. Dat versterkt het beeld, doordat het verwarring oproept. Maar er zijn meer vragen. Is de beeltenis van de heilige Cecilia en is de kunstenaar Guido Reni? Is dat wel de oorspronkelijke kunstenaar of de straattekenaar? Waarom de keuze voor Cecilia? Waarom huilt ze? Is dat een toevoeging van de kunstenaar en daarmee een knipoog van de fotograaf naar de kitsch? Wie wil er nou een foto met een traan? Vragen die de foto bij mij oproept. De foto fascineert in veel opzichten. De andere foto had ik persoonlijk thuisgelaten. Die wordt te sterk overschaduwd door de andere foto.